Back home/terug naar huis

And so a end has come to our trip through New Zealand. Martins mum died at 13:00 hours Dutch time. We did received a call at 1 in the night. We are so happy that Eurocross arranged our flights back home. We are on 22 nd March at 12:40 in Amsterdam. On the otherside we are very sad that we have to cancel our trip already after 2 weeks.

Wellington

20 Maart, Onze laatste dag in Wellington weer. Gisteren tegen 18:00 uur aangekomen maar dat had zo zijn reden.

Eerst even ons verhaal op weg naar Wellington. De dag dat we in Napier opstonden was het al donker bewolkt, maar de temperatuur was nog steeds goed. Dus we zijn vol goede moet vertrokken, want het was wel een rit van ongeveer 5 uur. Zoals altijd is het weer erg rustig op de weg. De vraag die we hadden was, gaan we hier nog tanken of komen we nog een tankstation tegen. We wagen het er maar op en rijden verder over de highway 2.

Totdat Martin zei, er brand een rood lampje hier en de meter geeft niet echt aan hoeveel km we nog kunnen rijden. Beetje paniek in de auto nu J We moeten maar eens bij het eerst volgende dorp afslaan om daar te gaan tanken. Zo gezegd zo gedaan, wij afslaan maar het dorp was maar 1 straat zonder winkel of tankstation. Een dame zat buiten bij de voordeur, dus dan maar even vragen. De dame lachte en zei 'nee hier is geen tankstation' maar verder op de snelweg, ongeveer 5 minuten rijden wel. Ik opgelucht weer terug in de auto.

Na het voltanken maar weer verder rijden en bij Pukaha Mount Bruce National Wild Park even gestopt om in het Kiwi park nog neven naar Kiwi's te gaan kijken. Ze hadden er zelfs een witte Kiwi, erg bijzonder. Het park viel een beetje tegen, maar ik denk dat het ook een beetje aan het weer ligt en wij nog steeds in de korte broek liepen en de wild life fans hun wild life pakken aan hebben en met verrekijkers en camera's met telelenzen rond wandelen. Dan maar een kopje thee met wat lekkers erbij. Nadat we hier mee klaar waren zijn we verder op weg gegaan naar Wellington. Door het Kaitoke Regional Park (gebergte) Hoe hoger we in die bergen kwamen hoe minder het zicht werd. Het leek wel dat er een deken van mist over ons heen kwam. Gelukkig werd het aan het einde van het gebergte weer licht.

Aangekomen in Wellington eerst onze oude bak (lees oude auto) maar opruilen. Dit hebben we kunnen doen met de hulp van onze vrienden uit Omokoroa. De brand manager wist precies wat en wie we waren, dus hij had geen slecht geheugen. Ik had geen een de tijd om mijn gal nog eens te spuien vanwege de oplichterij in Auckland. Maar ja, er stond een prachtige Nissan Sunny (grote bak) op ons te wachten en er werd zelf uitleg gegeven over de verschillende knopjes in de auto.

Met onze 'nieuwe' auto naar Finnemore House gereden voor onze B&B, een prachtig Vicoriaans huis met al zijn details. Dat word dus lekker slapen, nadat we eerst nog even een hapje hebben gegeten in Newton. Dit is een kleine wijk dichtbij het B&B.

Vanochtend een heerlijk Cooked Breakfast gekregen, heerlijk weer na 2 dagen toost met Jam te hebben gegeten haha. Op weg naar de city, dit via de zeeroute gedaan in plaats van via de korte weg. Diverse keren gestopt om mooie fotos van de wilde zee te maken. Er was ook een Ataturk memorial, dus dat moesten we dan ook maar eens even gaan bekijken. Dit was weer een hele klim maar het blijkt dat we toch aardig conditie opbouwen. Aangekomen in de City of Wellington de auto geparkeerd bij winkelcentrum New World. Daar even een paar boodschappen gedaan en op pad. Langs het Te Papa museum geweest, maar toch maar niet naar binnen gegaan want dit zou ons de hele dag kosten. Langs de Uni gelopen en daar mooie Art op de straten tegen gekomen. Op weg naar de Cabel Car, deze was niet zo imposant als die in San Francisco maar toch ook wel weer erg leuk. Bij de Botanisch tuin uitgestapt maar vanwege regen maar eerst in het Cable Car museum geweest. Hier video gekeken waar verteld werd over het ontstaan en uit het straatbeeld halen van de Cable car. Het weer was te slecht om nog even door de Botanisch tuin te lopen. Dus maar weer terug naar beneden en op zoek naar het Parlementsgebouw van de regering. Daar aangekomen hingen de vlagen van NZ en Zuid Afrika, het SA Cricket team was hier op bezoek. Na een beveiliging check (het leek Schiphol wel) mochten we naar binnen en wachten we op de gids die ons om 4 uur door het gebouw looste. Erg leuk! Click op de link voor meer info http://www.parliament.nz/en-NZ/AboutParl/HstBldgs/Buildings/

Het is nu alweer bijna 21 uur, op tijd naar bed omdat we morgen op half 8 op de Ferry naar Picton moeten. Met een hopelijk wat rustige water dan we vandaag hebben gezien. Het schijnt aan de andere kant beter weer te zijn dan hier. Dus hopelijk met een beetje zon naar het Abel Tasman Park.

Word vervolgd!

Laatste nacht in Napier

Verhaal van Martin: Vandaag zijn we alweer 2 weken in NZ. Maar. We hebben nog 4 te gaan jéh.  De ochtend begonnen met een ontbijt samen met Robert. Hij wilde graag bij de broodrooster zitten zodat hij die makkelijk kon bedienen. Heerlijk vers geperst sinnaasappelsap. Het ontbijt was sober maar voldoende.  Als eerste zijn we vandaag naar de Opossum world in de stad gegaan waar ik voor mijzelf een das en muts van Opossum en Marino wol heb gekocht.  Het voelt heerlijk zacht aan en is lekker warm.  Het was druk in de stad want er was een rommelmarkt langs de boulevard. Hierna hebben we het stadje Hasting bezocht. Ook hier is de binnen stad gedeeltelijk Art Deco. Volgens Robert steld het daar niet veel voor. Maar wij vonden dat de winkels beter onderhouden waren dan in Napier. Al waren het er wel minder.  Daarna zijn we doorgereden naar Te Awanga waar we een bus tocht hebben genomen naar de Jan van Genten (Gannet) colonie op Cape Kidnappers.  Omdat we te vroeg waren en er nog niemand bij het loket was dachten dat er vandaag geen middag tour was. Maar de dame die in het land bezig was zei dat er wel een tocht zou zijn en het goed was om te reserveren. "de folders met telefoonnummer staat in het rek".  Ja, bellen!!! Laat Henry zijn telefoon met NZ simkaart nou net niet bij zich hebben. Dus ja hoe lossen we dat nou op? We zijn een stuk terug gereden naar het eerste dorp waar slechts drie shops waren. Waarvan één gesloten. In de super markt kon je koffie en thee bestellen en dat hebben we dan ook gedaan. Toen heb ik ook maar even gevraagd of ze een publieke telefoon hadden. "Nee die hebben we niet. Maar als het om een 0800 nummer gaat mag je onze telefoon gebruiken". Dat aanbod hebben we aangenomen. Henry heeft toen de reservering gemaakt voor de Gannet tour. Hij heeft maar gereserveerd onder naam Heny. Want om Huiskes te spellen leek hem te lastig voor hen. Nadat we de koffie en thee aan het kiezel strand hadden opgedronken hebben we nog wat "opknappertjes" langs het strand bekeken.   Daarna terug gereden voor de tour. De tour naar de Jan van Genten was echt de moeite waard. We hadden een wat oudere dame die de bus reed. Haar naam ben ik even vergeten maar ze was heel grappig en had veel humor. Henry begon al voordat we waren ingestapt met grapjes maken. De dame zei "veiligheids gordels hoeven niet om. Ik ben een oude dame die rustig rijd!" Waarop Henry zei: " voor die oude dames zijn we in Nederland zo bang". En ja de Nieuw Zeelanders en de Hollanders hebben een gelijk soort humor. Net even anders de Engelsen.  De tocht ging eerste over verharde weg en langs een nog niet al te lang aangelegd golfbaan. Waarna het echte werk begon over onverharde steile paden. Het was een belevenis. Meerdere colonies Jan van Genten. Volwassen en jonge exemplaren. De jonge proberen hun vleugels wel uit maar vliegen pas voor het eerst eind april. Dan wagen ze de oversteek naar -Australië waar ze pas na ongeveer 3 tot 5 jaar terug komer naar deze plek om zelf eieren te leggen. Als ze de tocht overleven. (Foto's volgen). Jan van Genten blijven als koppel levens lang bij elkaar. Er wordt meestal maar één jong geboren en die wordt door beide ouders groot gebracht. Als een van de ouders niet meer terug komt. Dan gaat het jong ook dood. Want het kuiken weegt een kilo zwaarder dan de ouders in het begin.  Nog even vermeldes waard. Bij het maken van een prachtige foto van Henry waaide mijn pet af. Ja en nu. Er was gezegt dat je niet te dicht langs de afgrond mocht komen. Maar ja, daar lag nu wel mijn petje. "Zal ik hem toch maar zelf pakken?" Nee, dat doe je niet zei Henry. Maar dat is toch jammer van mijn petje uit Zuid Afrika. De oude dame zei" ik pak hem wel even voor je. Ik ben het gewend. Wij hebben niet alleen vlak land.  Zo gezegd zo gedaan en mijn petje gered en ik weer blij :-) Bij terug komst hebben we nog langs het strand gewandeld en na een kopje thee en koffie op ons terras zijn we gaan eten bij restaurant "Cafe de Laos". Het eten was heerlijk maar de toetjes vielen wat tegen al zagen ze er lekker uit.  Na het eten weer terug de berg op lopen. Dat viel toch wel een beetje tegen.  Nog even een douche voor het slapen gaan. Nog even een detail wat Henry toch nog even wilde vermelden is dat de vloer van de douche een soort spiegel is. Raar gezicht om je zo te kunnen bekijken. Ha, ha :-) Nu weer tijd voor bed. Morgen al om 8.00uur ontbijt want Robert moet alweer om 9.00uur werken.  Zouden we dan ook de deur uit moeten? We gaan het beleven. Pn: van Robert mogen we nog gerust in zijn huis blijven als hij naar zijn werk gaat. Mensen zijn zo aardig hier. Vol van vertrouwen. Super!!

Op weg naar Napier

Verhaal van Martin: Eerst langs de stuwdam  van het meer Aratiatia geweest. Om 10.00 uur werden de sluisdeuren geopend. Bij het eerste uitkijkpunt kon je het water geweld goed zien. Om 10.15 uur werden de sluizen weer gesloten en zag je de stroom weer rustig worden.  Toen weer opweg naar onze bestemming Napier.  We zouden nog even bij de waterfal gaan kijken. Maar helaas hebben we het bordje ernaar toe gemist. Maar onderweg hebben we een andere waterval gezien. Deze was ook heel mooi.   We wilde even stoppen voor een kopje koffie. De eerste stop was bij een cafe/ wegrestaurant maar bij aankomst zijn we niet eens uitgestapt want er was geen parkeerplaats te vinden omdat, het vol met motoren stond. Het was ook een prattig zonnige dag en de motor club was dus een stukje rijden.  Maar de volgende koffie stop zouden we aandoen. En ja, daar was er weer een ( ze zijn niet heel dik bezaaid) maar om daar te komen moesten een weggetje inslaan en nog even 5 km doorrijden.  Ik dacht dat moet een mooi plekje zijn anders ga je geen koffie huis neer beginnen.  Henry zei al voor de grap "straks is hij dicht" maar ik wilde er toch gaan kijken. Over een onverharde weg hobbelde we heen en weer. Henry genoot er weer van ;-) en :-( , hij haat dit soort weggetjes terwijl ik er van geniet. Bij aankomst bij het koffiehuis was het verdacht stil. Er stond één auto met een ouder echtpaar die in het gras aan het picknicken waren. Er was ook een tuin die je kon bezoeken.  Deze was open. Of je de entree in het busje wilde deponeren. Maar het cafe zelf was gesloten. Dus zonder koffie en thee weer het hele stuk terug over het grotendeels onverharde weg. Jippie.  Nu door gereden naar ons B&B van vandaag. Bij aankomst even gestopt aan de zwarte beach waar water races werden gehouden.  Wat een kl..re herrie zeg.  Ons B&B hadden we snel gevonden.  Wat een mooi uitzicht weer. Maar ook daar kon je de boten en 2 helicopters goed horen.  We werden ontvangen met koffie en thee door Robert McGrager. Hij vertelde over de historie van zijn overgroot vader die in 1851 vanuit Engeland als scheepstimmerman was gearriveerd en zelfs brieven uit die tijd had bewaard. Zelf had ooit voor een Nederlands architecten bureau gewerkt. Hij was nu gepensioneerd maar werkt nog 2 ochtenden per week.  Ook hier in NZ gaat de pensioen leeftijd tzt omhoog. Hij is ook erg begaan met de Art Deco in Napier. Hij heeft zelfs 3 boekjes geschreven over de geschiedenis van Napier en Art Deco. Leuke geschiedenis les.  Na de koffie zijn we naar de Art Deco stad gewandeld door het Treffer park. In de Art Deco winkel hebben we een korte film bekeken over de geschiedenis van Napier en de aardbeving van 1930. Hierna door de stad gewandeld en zijn we een hapje gaan eten bij de Italiaan.  Het eten was echt heerlijk. Ik had een gerecht dat als beste was gekozen in 2010. Pasta met zee vruchten: vis, calamarie en prawns en een heerlijke NZ wijn. Henry had lasagna. Het toetje was werkelijk fantastisch. Ik wilde bijna een 2e nemen. Maar ja di..t :-)  Hierna weer de hill op gelopen en voldaan nu naar bed

Taupo

Vandaag zijn we alweer de laatste dag in Taupo. We hebben onze vrienden achter gelaten in Omokoroa. Maar niet voordat we met de hulp van Graeme the ACE Car Rental hebben laten bellen om ons uit te leggen waarom wij zo een ouwebak hebben gekregenterwijl we voor een nieuwe(re) Nissan Sunny gingen. Toen we de auto in Auckland ophaalde waren we denk ik teveel onder de indruk en we hebben niet verder nagedacht. Bij aankomst in Omokoroa zei Graeme nog tegen ons, hoe kunnen ze jullie nou een 12 jaar oude auto meegeven?
Graeme dus bellen met de manager van ACE in Wellington, waar onze laatste stop zal zijn op het Noorder Eiland. De manager was het er gelijk mee eens, we hebben een Super Saver gekregen welke veel goedkoper is dan een nieuwe auto. We zijn dus gewoon opgelicht. Stomme toeristen denken ze dan, die kunnen we wel een oor aannaaien. We hadden nog even het contract erbij gehaald en toen zagen we zelfs dat de auto die op het contract staat, helemaal niet die ouwe bak is die wij nu hebben. De Manager van Wellington zei nog, 'nou die auto met het kenteken van het contract staat hier voor mijn neus'. Ik baal echt wel dat we gewoon niet beter hebben nagekeken en ook gewoon niet hebben gezegd 'die ouwe bak willen we niet eens'. Maar soms zijn we Nederlanders niet assertief genoeg. Dus NOOIT meer bij ACE rental car een auto huren!!

Maar de auto word dus nu maandag ingeruild voor een 'nieuwe' auto. We wachten maar af! Het was wel een beetje een afknapper van onze reis. Maar verder niet getreurd we gaan gewoon verder met genieten van de trip.
We zijn dus laat inTaupo aangekomen, onderweg nog even bij de Vulcano Valley gestopt. Maar omdat het niet zo fijn weer was zijn we maar gelijk naar de B&B gegaan en daar aangekomen scheen de zon volop. Achter de B&B is de grootste rivier van NZ en daar konden we zelfs in gaan zwemmen. Dat heeft Martin dus ook gedaan, ik haat zwemmen :-) Lekker beetje zonnen en maar op tijd naar bed gegaan.

Vandaag zijn we weer terug gegaan naar Vulcano Valley en hebben daar een 2.5 uur durende wandeltocht gemaakt. Maar eerst hadden we nog een stop gemaakt bij de geiser Lady Knox. Iedere ochtend om 10:15 spuit de geiser voor bijna een uur. Niet echt bijzonder maar wel weer leuk om te zien. Terug naar de Valley voor de wandeling. Het gebied heeft verschillende kraters ens valeien. Erg mooi om te zien allemaal. Aan het einde nog een boottocht van 45 minuten gemaakt. (voor 85 NZ Dollar) Deze hadden we beter niet konden doen, want was er echt niets te zien. Ja een rustig afwisseling van het lopen en klimmen. De boottrip vertelde de geschiedenis van Lake Rotomahana, wat er vroeger allemaal wel ofniet te zien was gewees naar de vulcaan uitbarsting in 1800..... Maar nu moesten we dit dan maar inkunnen beelden wat geweest was.

Terug naar de parkeerplaats maar met de bus. Weer genoeg gelopen haha.

Nog weer even gestopt bij Wai-O-Tapu, een 18m2 thermisch gebied met (alweer) het grootste Taupo Volcanic Zone'. Het was wel indrukwekkend maar op sommige plekken moest je weer je neus dicht houden van de stank door de zwavel, koolstof en antimonium. Kleurrijk was het in ieder geval wel.. Baden met een temperatuur van ongeveer 100 graden waren niet aan te bevelen om in te springen, dus we hebben ons ingehouden. Ik ruik nu nog steeds de zwavel in mijn neus. En nog heel even een bezoek bij de Mudd Pool's gebracht, rook ook weer zo lekker.

Terug naar de B&B, opfrissen en naar de city of Taupo! Ook weer zo een levendige stad, met wel iets meer mensen die we tot nu toe in het totaal hebben gezien :-) De voorbereidingen van het Ierse feest St Patricks Day waren in volle gang. Hier hebben ze ook 2 Ierse pubs waar ze alvast Pre-St Patrick aan het vieren waren

Heerlijk gegetenbij Waterside, echte vakantie dus. Helaas is er nu weer een probleem met de CC van de SNS bank van Martin. We zijn dus nu weer bij de B&B en gelijk maar weer gebeld. De pas was geblokeerd. Nu heeft de SNS dit altijd met de pas, in Zuid Afrika geblokeerd, In Amerika geblokeerd. En dat terwijl je al aan hebt gegeven dat je op reis gaat. Wat eigenlijk belachelijk is!! Net alsof je aan je moeder toestemming moet vragen of je op vakantie mag! De pas moet het gewoon overal doen en waar je ook naar toegaat. De gozer aan de telefoon zei dat we over 10 dagen een nieuw pas opgestuurd krijgen. Ja in Hoofddorp. Martin beetje boos en vraagt of die de manager mag spreken omdat de pas gewoon gedeblokkerd moet worden! We zouden terug gebeld worden.

Word vervolgd dus!

Morgen naar Napier! De bay of Hawkins! We kijken er naar uit.

Gegroet!

Summery of our alreay 2 weeks trip for our English friends.

On March 4^th we did arrived safe and well in Auckland. The flight was super, Emirates airlines treated us very well. No complains. We did had one night stop in Dubai and did receive a voucher of the airline company for a stay in the Hotel, Breakfast was included. The next day they brought us to the airport and the flight continued. After a short stop in Brisbane we did arrive at 14:30 on March 4^th in Auckland.

Our friends did pick us up, what gave us a warm welcome feeling. They brought us to the city Oaks Hotel were they also stayed for one night. On the first arrival we did went for a dinner in the harbor and after that we did went back to the Hotel. The next day, after a good night sleep, we did went with a boat trip out of the Harbor. Did after that some site seeing with the car and had a nice dinner on 138 meter height in the Sky Tower of Auckland.

The next day our friend drove back to Omokoroa and we did pick up our car in the ACE Car service. We could go on our way!

Our first stop was in Paihia, we had a great stay in the Aloha resort for 2 night with a nice view on the bay of Island. After having our Dinner in the Harbor we did went to bed, still a bit tiered.

After having our breakfast we did drive to the Treaty ground of Waitangi, were the Maori signed the treaty in 1834. The treaty ground was really impressive. The afternoon we went with a ferry to Russel, a city which was in the old days the capital of NZ. It seems also here that the time had stand still. Which is in almost whole NZ. The people are here very friendly and the food was nice and not expensive.

The next two day we did stay in Whangarei, also a city on the Bay of Island. Very quiet, People said that is was very busy on the road today. But we saw about 4 cars in one hour. That is there way of saying busyhaha

We did went to the Waipaou Kauri Forest to see the oldest tree and biggest kauri tree. 1200 years old and 52 meter high and 13 meter broad. It was really impressive to see! We walked through the wood for a view hours, it was nice and relaxing and so quit!

After our walk through the wood we also visit the Waimate Mission Post, Rev Marsen build this in 1830 , in 1845 it was destroyed by British Soldiers and rebuild in 1960.

It was a nice stay in Whangarei at the B&B of Glennis McSherry. We could finally sit on the terras with a nice glass of NZ wine. When we woke up we did have a spectacular view of the Bay, we could hardly come out of the bed.

The next 5 days we spend some time with our friends in Omokoroa. Nancy and Graeme have a great house with a view of the bay of Plenty. It is nice to see the sunset. We did visit Hobbiton, I as a lord of the rings fan was really excited to see it. Everything was built in details. Very cool! A guide told us along the excursion the story of the Hobbits, the houses of Sam, Frodo and Gandalf. We did make a lot of pictures. I am still trying to get them on the site but it is not always working. Sorry for that, photos can also be found on my Facebook.

Further we visit Hell Gate in Rotorua, a mudd pool which smelt like hell. I think the pictures will give you an impression of the smell. We also visit Kiwi Wild Park to see finally the Kiwi, which is a night animal and there are only a view 100 birds left. In the Park to try to bring the new wants back in to the wild. A kiwi bird is very nice to see.
At 19:00 hours we did went with a bus to Tamaki, a Maori Village. We did hear about the history of the Maori and the future. Music and Dance and a nice dinner completed the evening.

Tomorrow almost 2 weeks are over, time running really! We are now in Taupo were we stay in a nice B&B.

I will try to inform you further of our trip!

Best regards, M&H

Omokoroa

De afeglopen dagen hebben we doorgebracht bij onze vrienden, Nancy en Graeme, in Omokoroa. een plaatsje langs de Bay of Plenty. Het huis heeft een practig terras met zicht op de baai. Savonds voor de sunset en smorgen lekker buiten zitten voor je ontbijtje.

We zijn 2 dagen geleden in Hobbiton geweest, de plek waar de Lord of the Rings en de Hobbits is opgenomen. Het was een leuke ervaring, ik als LOR fan, om hier te mogen lopen en de huisjes van Sam, Frodo en Gandalf te zien. Erg grappig gemaakt alles. Ik zal proberen hiervan fotos te plaatsen, anders kun je ze altijd nog via mijn FB zien.

Gisteren, voor jullie vandaag,zijn we naar Rotorua gegaan we een bezoek gebracht aan de Hell Gate, een mudd pool. En het stonk daar als de hel :-) Na onze neuzen gevuld te hebben methet zwavelzuurzijn we nog even naar het Kiwi Wild Life park geweest waar we eindelijk de Kiwi hebben kunnen zien. Om 19uur vertrok de bus naar Tamaki een Maori dorp waar ons de geschiedenis van de Maori stammen werd verteld.

Muziek en dans en nadat we daar gegeten hebben zijn we weer naar Omokoroa vertrokken. Een erg fijne dag dus.

Van Paihia naar Whangerei

Vanuit Paihia zijn we naar het Whangerei vertrokken. Maar dit wilde we niet rechtstreeks doen want anders waren we er al binnen een uur. We deden dus een D-tour en wilde dan ooknaarde Waipaou Kauri Forest. Onderweg zijn we nog even gestopt om de Waimate Mission post te gaan zien.De van oorsprong Engelse Villa was voor de DomineeMarsden gebouwd in 1830 methiernaast eenkerk en het missiehuis voor de missionaris George Clark. In 1845 de britse soldaten hebbenhet landgoed verneild welke door een trust fonds in 1960 weercompleet herbouwd.

In het Waipaou Kauri Forest is degrootste Kauri boom te zien, de'Tane Mahuta'. Deze is maar liefst 1200 jaar oud, 52 m hoog en 13 m breed.

Door grootschalige houtkap is het grootste gedeelte van de kauri-bossen vernietigd. Geschat wordt dat ruim 95% van de bossen is gekapt. Ook de oorspronkelijke bewoners van Nieuw-Zeeland, de maori gebruikten het hout voor diverse doeleinden. Tegenwoordig is de kauri beschermd en mag deze alleen met een speciale vergunning gekapt worden. Daarnaast zijn er bossen aangelegd met jonge aanplant, om de kauri te behouden voor de toekomst.

De boom was echt heel erg indrukwekkend en doet je als mens heel erg klein voelen.

Na 2 dagen bewolking was een zonnetje een fijne afwisseling, lekker op het terras zitten met een drankje.

Rond 4 uur zijn we aangekomen in het prachtige B&B van Glennis McSherry. http://mcsherrys.co.nz/ We kregen de hele onder verdieping voor ons zelf en nadat we lekker hebben gegeten in de local pub zijn we in een onwijs lekker bedje in slaap gevallen. De ochtend is dan ook lekker wakker worden met het uitzicht op het water van de Whagarei Habour.