Verhaal van Martin: Vandaag zijn we alweer 2 weken in NZ. Maar. We hebben nog 4 te gaan jéh.  De ochtend begonnen met een ontbijt samen met Robert. Hij wilde graag bij de broodrooster zitten zodat hij die makkelijk kon bedienen. Heerlijk vers geperst sinnaasappelsap. Het ontbijt was sober maar voldoende.  Als eerste zijn we vandaag naar de Opossum world in de stad gegaan waar ik voor mijzelf een das en muts van Opossum en Marino wol heb gekocht.  Het voelt heerlijk zacht aan en is lekker warm.  Het was druk in de stad want er was een rommelmarkt langs de boulevard. Hierna hebben we het stadje Hasting bezocht. Ook hier is de binnen stad gedeeltelijk Art Deco. Volgens Robert steld het daar niet veel voor. Maar wij vonden dat de winkels beter onderhouden waren dan in Napier. Al waren het er wel minder.  Daarna zijn we doorgereden naar Te Awanga waar we een bus tocht hebben genomen naar de Jan van Genten (Gannet) colonie op Cape Kidnappers.  Omdat we te vroeg waren en er nog niemand bij het loket was dachten dat er vandaag geen middag tour was. Maar de dame die in het land bezig was zei dat er wel een tocht zou zijn en het goed was om te reserveren. "de folders met telefoonnummer staat in het rek".  Ja, bellen!!! Laat Henry zijn telefoon met NZ simkaart nou net niet bij zich hebben. Dus ja hoe lossen we dat nou op? We zijn een stuk terug gereden naar het eerste dorp waar slechts drie shops waren. Waarvan één gesloten. In de super markt kon je koffie en thee bestellen en dat hebben we dan ook gedaan. Toen heb ik ook maar even gevraagd of ze een publieke telefoon hadden. "Nee die hebben we niet. Maar als het om een 0800 nummer gaat mag je onze telefoon gebruiken". Dat aanbod hebben we aangenomen. Henry heeft toen de reservering gemaakt voor de Gannet tour. Hij heeft maar gereserveerd onder naam Heny. Want om Huiskes te spellen leek hem te lastig voor hen. Nadat we de koffie en thee aan het kiezel strand hadden opgedronken hebben we nog wat "opknappertjes" langs het strand bekeken.   Daarna terug gereden voor de tour. De tour naar de Jan van Genten was echt de moeite waard. We hadden een wat oudere dame die de bus reed. Haar naam ben ik even vergeten maar ze was heel grappig en had veel humor. Henry begon al voordat we waren ingestapt met grapjes maken. De dame zei "veiligheids gordels hoeven niet om. Ik ben een oude dame die rustig rijd!" Waarop Henry zei: " voor die oude dames zijn we in Nederland zo bang". En ja de Nieuw Zeelanders en de Hollanders hebben een gelijk soort humor. Net even anders de Engelsen.  De tocht ging eerste over verharde weg en langs een nog niet al te lang aangelegd golfbaan. Waarna het echte werk begon over onverharde steile paden. Het was een belevenis. Meerdere colonies Jan van Genten. Volwassen en jonge exemplaren. De jonge proberen hun vleugels wel uit maar vliegen pas voor het eerst eind april. Dan wagen ze de oversteek naar -Australië waar ze pas na ongeveer 3 tot 5 jaar terug komer naar deze plek om zelf eieren te leggen. Als ze de tocht overleven. (Foto's volgen). Jan van Genten blijven als koppel levens lang bij elkaar. Er wordt meestal maar één jong geboren en die wordt door beide ouders groot gebracht. Als een van de ouders niet meer terug komt. Dan gaat het jong ook dood. Want het kuiken weegt een kilo zwaarder dan de ouders in het begin.  Nog even vermeldes waard. Bij het maken van een prachtige foto van Henry waaide mijn pet af. Ja en nu. Er was gezegt dat je niet te dicht langs de afgrond mocht komen. Maar ja, daar lag nu wel mijn petje. "Zal ik hem toch maar zelf pakken?" Nee, dat doe je niet zei Henry. Maar dat is toch jammer van mijn petje uit Zuid Afrika. De oude dame zei" ik pak hem wel even voor je. Ik ben het gewend. Wij hebben niet alleen vlak land.  Zo gezegd zo gedaan en mijn petje gered en ik weer blij :-) Bij terug komst hebben we nog langs het strand gewandeld en na een kopje thee en koffie op ons terras zijn we gaan eten bij restaurant "Cafe de Laos". Het eten was heerlijk maar de toetjes vielen wat tegen al zagen ze er lekker uit.  Na het eten weer terug de berg op lopen. Dat viel toch wel een beetje tegen.  Nog even een douche voor het slapen gaan. Nog even een detail wat Henry toch nog even wilde vermelden is dat de vloer van de douche een soort spiegel is. Raar gezicht om je zo te kunnen bekijken. Ha, ha :-) Nu weer tijd voor bed. Morgen al om 8.00uur ontbijt want Robert moet alweer om 9.00uur werken.  Zouden we dan ook de deur uit moeten? We gaan het beleven. Pn: van Robert mogen we nog gerust in zijn huis blijven als hij naar zijn werk gaat. Mensen zijn zo aardig hier. Vol van vertrouwen. Super!!